Cięcie plazmą – do jakiej grubości można ciąć materiał?

Plazmą konwencjonalną można ciąć jakościowo zwykle do około 25–30 mm, natomiast przemysłowe systemy plazmowe HD osiągają, zależnie od konfiguracji i materiału, zdolność rozdzielania rzędu 75–150 mm. Są to wartości orientacyjne. Konkretna granica zależy przede wszystkim od natężenia prądu, rodzaju metalu, zastosowanego gazu i modelu agregatu.

Do jakiej grubości można ciąć plazmą?

Plazma służy do cięcia metali przewodzących prąd, między innymi stali konstrukcyjnej, stali nierdzewnej, aluminium, miedzi i mosiądzu. Wybór źródła plazmy decyduje o tym, czy urządzenie będzie przeznaczone do lekkich prac warsztatowych, czy do przemysłowego cięcia grubych blach.

Wartości w tabeli mają charakter orientacyjny i nie zastępują parametrów podanych w dokumentacji konkretnego agregatu. Plazma HD, określana także jako system wąskostrumieniowy, wykorzystuje zwykle gazy techniczne, takie jak tlen, azot lub argon. Zapewnia lepszą geometrię krawędzi i większą powtarzalność niż prosta plazma powietrzna.

Cięcie jakościowe a rozdzielające

Różnica między tymi określeniami wyjaśnia, dlaczego jeden producent podaje dla urządzenia kilka maksymalnych grubości. Cięcie jakościowe oznacza zakres, w którym można uzyskać krawędź przeznaczoną do dalszego użycia, z ograniczonym skosem i niewielką ilością żużlu. Cięcie rozdzielające określa natomiast maksymalną fizyczną zdolność przecięcia materiału.

Przy maksymalnej grubości rozdzielającej materiał zostaje rozcięty, ale krawędź często wymaga dodatkowej obróbki. Należy liczyć się z następującymi efektami:

• Cięcie jakościowe – krawędź ma mały skos i zwykle wymaga niewielkiego oczyszczenia przed dalszą obróbką.
• Cięcie rozdzielające – większy skos, żużel i mniej regularna powierzchnia mogą wymagać szlifowania.
• Praca na granicy możliwości źródła zwiększa ryzyko niepełnego przecięcia materiału.
• Zbyt częste cięcie rozdzielające może przyspieszać zużycie dyszy i elektrody.

Co wpływa na realną grubość cięcia?

Sama wartość maksymalnego amperażu nie wystarcza do oceny możliwości urządzenia. Na rzeczywisty wynik wpływają także parametry procesu i stan palnika:

• Natężenie prądu – wyższy amperaż zwiększa energię łuku i pozwala ciąć grubszy materiał, ale może pogorszyć jakość krawędzi.
• Rodzaj gazu – sprężone powietrze wystarcza w wielu systemach konwencjonalnych, a tlen, azot lub argon pozwalają dopasować proces do materiału i wymagań jakościowych.
• Stan dyszy i elektrody – zużyte części eksploatacyjne obniżają jakość oraz zdolność przebijania.
• Prędkość prowadzenia palnika – zbyt duża może spowodować niepełne przecięcie, a zbyt mała zwiększa ilość żużlu i przegrzewanie krawędzi.

Przy wyborze agregatu należy więc rozróżnić grubość materiału, który ma zostać tylko rozdzielony, od grubości wymagającej powtarzalnego cięcia jakościowego. Dla blach do około 25–30 mm plazma konwencjonalna często wystarcza. Grubsze elementy i wymagania dotyczące geometrii krawędzi przemawiają za systemem HD albo inną technologią dobraną do konkretnego materiału.